ويژه نامه شهادت حضرت علي(ع)                                                                                                              10/7/1386

درد دل حضرت علي(ع) با چاه
ميثم مي گويد شبي از شب ها علي(ع) مرا با خود از كوفه بيرون برد تا رسيديم به بياباني آنجا خطي كشيد و به من فرمود: از اين خط تجاوز نكن، مرا گذاشت و خود رفت. آن شب، شب تاريكي بود. من با خود گفتم: عجيب مولاي خودم را در اين بيابان تنها گذاشتم. با آنكه او دشمن زيادي دارد. به خدا قسم كه دنبال او خواهم رفت تا از او باخبر باشم پس به جستجوي آن حضرت پرداختم. او را در حالي يافتم كه سر خود را تا نصف بدن در چاهي كرده با چاه گفتگو مي كند، همين كه امام آمدن مرا احساس كرد فرمود: كيستي؟ عرض كردم: ميثم، فرمود: آيا نگفتم از خط تجاوز مكن، گفتم: سرور من، ترسيدم خداي نكرده از دشمنان به شما آسيبي برسد، دلم طاقت نياورد. فرمود: آيا چيزي شنيدي از آنچه مي گفتم. عرض كردم:نه. فرمود: در سينه من اسراري است، وقتي كه دلم از جهت آنها تنگ مي شود زمين را با دستم مي كنم، راز دلم را ظاهر مي نمايم پس هر وقتي كه بروياند آن زمين گياهي را، از آن تخمي است كه من كاشته ام.

بر امير المؤمنين چه گذشت؟
سيد محمد حسن موسوي كاشاني
 

ويژه نامه شهادت حضرت علي(ع)

آرشيو مقالات و دست نوشته ها